ערוץ הנייר
قناة الورقة
---
חוברת מס. 1
נאום הצ'יף סיאטל
العدد الاول
خطاب التشيف سياتل

---

בשנת 1854 ״הצ׳יף הלבן הגדול של וושינגטון״ הציע ״לקנות״ מהאינדיאנים שטח מחיה גדול ובתמורה הבטיח להם שמורה. הנאום המובא כאן בעברית וערבית הינו תשובתו של הצ׳יף סיאטל לנשיא ארה״ב

في سنة 1854 عرض "الزعيم الأبيض الكبير من واشنطن" على الهنود الحمر شراء مساحة شاسعة من أرضهم مقابل وعده لهم بمحميّة طبيعيّة خاصّة بهم. الخطاب التالي باللغة العربيّة والعبريّة هو ردّ الزعيم من سياتل على عرض الرئيس الأمريكي

Anat holding a ball

הצ׳יף הגדול של וושינגטון שולח לנו מסר שבו הוא מביע את רצונו לקנות את אדמתנו. הצ׳יף הגדול גם שולח מסר של ידידות ורצון טוב. זה אדיב מצדו, כי אנו יודעים שאין לו באמת צורך בידידות מצדנו, אבל נשקול את הצעתו, שכן אנו יודעים שאם לא נמכור, האדם הלבן עלול לבוא עם רובים ולקחת את אדמתנו.

يرسل لنا الزعيم الكبير من واشنطن رسالة يعرب فيها عن رغبته في شراء أرضنا. يرسل لنا الزعيم الكبير رسالة صداقة ونية حسنة أيضا. هذا لطف منه، لأننا نعلم بشكل واقعي أنه لا حاجة له لصداقتنا، لكننا سوف نفكر مليا في إقتراحه, لأننا نعلم انه إذا لم نبع أرضنا فأن الإنسان الأبيض سيأتي مع البنادق ويأخذها منّا.

road
איך אפשר לקנות או למכור את השמים, את חומה של האדמה? הרעיון זר לנו. הרי אין אנו בעלים על רעננות האוויר ופכפוך המים. אז איך אפשר לקנות אותם? אדמה זו, כל פיסה בה, קדושה עבור בני עמי. כל מחט אורן מבהיקה, כל חוף ים, כל ערפילית בחורש האפל, כל קרחת יער וחרק מזמם קדושים הם בזיכרון ובהתנסות של עמי. כוח החיים הזורם בעורקיי העצים נושא את זיכרונם של אדומי העור. כשמת האדם הלבן ופונה להלך בין הכוכבים הוא שוכח את מולדתו. מתנו לעולם לא שוכחים את האדמה היפה הזו, כי אמו של אדום העור היא. אנחנו חלק מהאדמה והיא חלק מאיתנו. הפריחה הריחנית היא אחותנו. הצבי, הסוס, הנשר הגדול, אלה הם האחים שלנו. פסגות הסלע, הטל באחו, חום גופו של הפוני והאדם, כולם שייכים לאותה משפחה. אז כשהצ׳יף הגדול של וושינגטון שולח לנו מסר שהוא רוצה לקנות את אדמתנו הוא מבקש דבר גדול מאיתנו. הצ׳יף הגדול מוסר שהוא ישמור לנו מקום בו נוכל לחיות את חיינו בנפרד. הוא יהיה אבינו ואנחנו ילדיו. אז אנחנו נשקול את הצעתך לקנות את אדמתנו, אבל זה לא יהיה קל, כי האדמה הזאת מקודשת עבורנו. המים הבוהקים הזורמים בנחלים וביובלים אינם רק מים, אלא דם אבותינו. אם נמכור לך את האדמה, אתה חייב לזכור שהיא קדושה ואתה חייב ללמד את ילדיך שהיא קדושה, שכל השתקפות ערטילאית במי האגם הזכים מספרת את דברי ימי עמי. המיית המים היא קול אבותיי. הנהרות הם האחים שלנו, הם מרווים את צימאוננו, נושאים את סירות הקנו שלנו ומזינים את ילדינו. אם נמכור לך את אדמתנו עליך לזכור וללמד את ילדיך, שהנהרות הם האחים שלנו ושלכם. מעתה ואילך עליך לנהוג חסד בנהרות כשם שהיית נוהג באח. אדום העור תמיד נסוג כשהאדם הלבן התקדם, כמו ערפל בהר הנעלם עם זריחת השמש. ועם זאת האפר של אבותינו קדוש. קברותיהם הם אדמה קדושה וכך הם הגבעות והעצים. חלק זה של העולם קדוש לנו. אנחנו יודעים שהאדם הלבן אינו מבין את דרכינו. כל חלקת אדמה שווה בעיניו לאחרת, הוא נוהג כזר הבא בלילה ולוקח מן האדמה כאוות נפשו. האדמה איננה אח לו, אלא אוייב ומשכבש אותה הוא ממשיך. הוא משאיר את קברות אבותיו מאחור ללא דאגה. הוא שודד את האדמה מילדיו ללא דאגה. קברות אבותיו ומקום לידת ילדיו נשכחים. הוא נוהג באמו האדמה ובאחיו השמיים כחפצים. לקנות לבזוז ולמכור כמו כבשים, כמו חרוזים נוצצים. תאבונו יכלה את הארץ וישאיר אחריו מדבר בלבד. אני לא יודע. דרכינו שונות מדרכיכם. מראה עריכם צורם בעיניו של אדום העור, אבל אולי זה בגלל שאדום העור הוא פרא ואינו מבין. אין מקום שקט בערים של האדם הלבן. אין מקום להקשיב לעלים הנפתחים באביב או לרשרוש כנפיי חרקים - אולי זה בגלל שאני פרא ואני לא מבין, אך נראה שההמולה קיימת רק כדי להחריד את האוזן. מה יש בחיים אם אדם לא יכול להקשיב לקריאתו הבודדה של עוף לילה או לוויכוחי הצפרדעים סביב השלולית? אני אדום עור ואני לא מבין. האינדיאני מעדיף את קולה הנעים של הרוח המדלגת על פני האגם, את ריחה הנשטף בגשם צהריים, מבושם בניחוח האורנים. האוויר יקר לאדום העור משום שכל הדברים חולקים את אותה הנשימה. החיה, העץ, האדם, כולם חולקים את אותה הנשימה. לא נראה שהאדם הלבן שם לבו לאוויר שהוא נושם. כמו אדם הגוסס ימים רבים, הוא מעורפל מכדי להבחין בצחנה. אם נמכור לך את אדמתנו אתה חייב לזכור שהאוויר יקר לנו, שהוא חולק את נשמתו עם כל החיים אותם הוא תומך. הרוח שנתנה לסבנו את נשימתו הראשונה תקבל את אנחתו האחרונה. אם נמכור את אדמתנו עליך לשמרה ולקדשה כמקום בו אפילו האדם הלבן יוכל לבוא לטעום את מתיקות הרוח המבושמת מפרחי האחו. אז נשקול את הצעתך לקנות את אדמתנו ואם נחליט לקבלה נעשה זאת בתנאי אחד. על האדם הלבן לנהוג בחיות הארץ כבאחיו. אני פרא ואיני מבין שום דרך אחרת. ראיתי אלף באפלו, נרקבים בערבה, זנוחים ע״י האדם הלבן שירה בהם מרכבת חולפת. אני פרא ואני לא מבין איך סוס ברזל מעלה עשן חשוב יותר מהבאפלו אותו אנו הורגים רק כדי לחיות. מה הוא האדם ללא חיה? אם כל החיות ימותו ימות האדם מבדידות נשמתו. מה שקורה לחיות קורה במהרה לאדם. כל הדברים קשורים. עליך ללמד את ילדיך שהעפר תחת רגליהם הוא אפר אבותיהם. אמור לילדיך שהאדמה שופעת בחיי קרובינו, כדי שיכבדו אותה. למד את ילדיך מה שלימדנו את ילדינו, האדמה היא אמנו. גורל האדמה הוא גורל ילדיה. כשבני האדם יורקים על האדמה הם יורקים על עצמם. זאת אנו יודעים, האדמה לא שייכת לאדם. האדם שייך לאדמה, זאת אנו יודעים.
إذا لم نكن أصحاب الملكية على الهواء المفعم بالحيوية وخرير المياه، كيف يمكن شراؤها؟ هذه الأرض, كل قطعة منها, مقدسة لأبناء شعبي. كل إبرة تلمع من الصنوبر، كل شاطئ بحر, كل حشرة مضيئة في ظلمات الغابة, كل منطقة قاحلة من الأشجار في الغابة وكل حشرة تزمزم صلاة قدسية مطبوعة في ذاكرة شعبي وتجاربه. قوّة الحياة التي تسري في عروق الأشجار تحمل ذكرى ذوي البشرة الحمراء. عندما توفي الإنسان الأبيض وتوجه للتجول بين الكواكب نسي وطنه. أمواتنا لا ينسون أبدا هذه الأرض الجميلة، لأنها والدة ذوي البشرة الحمراء. نحن جزء من الأرض والأرض جزء منا. الأزهار ذو الرائحة الطيبة هي شقيقتنا. الظبي، الفرس، النسر الكبير، كل هؤلاء أشقاؤنا. قمم الصخور، الندى في المرجة، دفء جسم الحصان البوني، والإنسان، كلها تتبع لنفس العائلة. لذلك عندما يرسل لنا الزعيم الكبير من واشنطن رسالة يقول فيها أنه يريد شراء أرضنا فإنه يطلب منا شيئا كبيرا. يقول لنا الزعيم الكبيرأنه سيحفظ لنا مكانا يمكننا به أن نعيش حياتنا بشكل منفصل. سيكون والدنا ونحن أولاده. سوف نفكر مليا في إقتراحك بشراء أرضنا، لكن هذا لن يكون سهلا، لأن هذه الأرض مقدسة لنا. الماء اللامع الذي يجري في الجداول والأنهار ليس ماء فقط، انه دم آبائنا. إذا بعنا لك الأرض، يجب أن تتذكر أنها مقدسة وعليك ان تعلم أولادك أنها مقدسة، أن كل إنعكاس روحي في مياة البحيرة الصافية يقص تاريخ شعبي. شخشخة المياه هو صوت أجدادي. الأنهار هي إشقائنا، تروي ظمأنا، تحمل قوارب الكانو التابعة لنا وتغذي أولادنا. إذا بعنا لك الأرض عليك أن تتذكر وتعلم أولادك، أن الأنهار هي أشقائنا وأشقائكم. من الآن فصاعدا عليك أن تعامل الأنهار برفق كما كنت تعامل شقيقا لك. الإنسان الأحمر دائما تراجع عندما تقدّم الإنسان الأبيض ، مثل الضباب في الجبل المختفي مع شروق الشمس. لكن رماد أجدادنا مقدس. قبورهم أرض مقدسة وكذلك هي التلال والأشجار، هذا الجزء من العالم مقدس لنا. نحن نعلم أن الإنسان الأبيض لا يفهم طرقنا. كل قطعة أرض تساوي بالنسبة له أي قطعة أخرى، إنه يتصرف مثل الغريب الذي يأتي ليلا ويأخذ الأرض على هواه. الأرض ليست شقيقة بالنسبة له، وإنما عدو، وما أن يحتلها سيواصل طريقه. إنه يبقي قبور أجداده من خلفه دون قلق. إنه يسرق الأرض من أولاده دون قلق. قبور أجداده ومكان ولادة أولاده ينتسى. انه يعامل أمّه الأرض وأشقاءه السماء كأغراض وحسب. يشتري وينهب ويبيع مثل الخراف، مثل الخرز اللامع. ستدمّر شهيته الأرض ويبقى من خلفه الصحراء فقط. أنا لا أعلم. طرقنا تختلف عن طرقكم. منظر مدنكم نشاز في عيون ذوي البشرة الحمراء، لكن ربما يحدث هذا لأن أحمر البشرة متوحش ولا يفهم. لا يوجد مكان هادئ في مدن الإنسان الأبيض. لا مكان يمكن به الإصغاء للأوراق التي تتفتح في الصيف أو لصوت طقطقة أجنحة الحشرات. ربما لأنني متوحش ولا أفهم. يبدو أن الضجة موجودة فقط كي ترعب الأذن. ماذا سيحدث للحياة لو لم يتمكن الإنسان من الإصغاء الى النداء الوحيد لطير ليلي أو لجدال الضفادع حول المستنقع. أنا أحمر البشرة ولا أفهم. الهندي يفضل صوت الريح المريح حين تلامس وجه البحيرة، ورائحتها التي يغسلها مطر الظهر، معطرة برائحة الصنوبر. الهواء ثمين لأحمر البشرة لأن كل الأشياء تقاسم نفس النّفس. الحيوان، الشجرة، الإنسان، كلهم يتقاسمون نفس النّفس. يبدو أن الإنسان الأبيض لا يهتم بالهواء الذي يتنفسه. مثل الشخص الذي يعاني سكرات الموت لأيام طوال، يفقد الوعي لدرجة لا يشعر بها بالرائحة الكريهة.. إذا بعنا لك أرضنا عليك أن تتذكر أن الهواء ثمين بالنسبة لنا، لأنه يشارك روحه مع كل الأحياء التي يدعمها. الريح التي منحت جدنا تنفسه الأول سوف تحصد تنهداته الأخيرة. إذا بعنا لك أرضنا عليك المحافظة عليها وتقديسها على شكل مكان يمكن فيه حتى للإنسان الأبيض أن يتذوق طعم حلاوة الريح المعطرة بأزهار المرجة. سوف ندرس مليا إقتراحك بشراء أرضنا وإذا قررنا قبول إقتراحك سنفعل ذلك بشرط واحد: أن يعامل الإنسان الأبيض الحيوانات مثل معاملة إشقاءه. أنا متوحش ولا أفهم طريقة أخرى. رأيت ألف جاموس، تتعفن في السهل، مهملة من قبل الإنسان الأبيض التي أطلق عليها النار من عربة مارة. أنا متوحش ولاأفهم كيف يمكن أن يكون الحصان الحديدي الذي ينفث الدخان أهم من الجاموس الذي نقتله كي نعيش. ماذا يساوي الإنسان بدون الحيوان. إذا ماتت كل الحيوانات سوف يموت الإنسان بسبب عزلته الروحية. ما يحدث اليوم للحيوانات سوف يحدث بسرعة لبني البشر. كل الأمور متصلة. عليك أن تعلم أولادك أنّ التراب الذي تدوس عليه أقدامهم هو رماد أجدادهم. قل لأولادك أن الأرض مُفعَمة بحياة أقاربنا، كي يحترموها. علم أولادك ما علمناه لأولادنا، الأرض هي أمّنا. مصير الأرض كمصير أولادها. عندما يبصق بنو البشر على الأرض فهم يبصقون على أنفسهم .
road
כל הדברים קשורים כשם שהדם קושר משפחה. כל הדברים קשורים. גורל האדמה הוא גורל בניה. האדם לא טווה את רשת החיים, הוא רק סיב אחד בה. מה שהוא עושה לרשת הוא עושה לעצמו. אבל נשקול את הצעתך לעבור לשמורה שהכנת לבני עמי. אנחנו נחיה בנפרד ובשלום. זה לא משנה הרבה איפה נעביר את שארית ימינו. ילדינו ראו את אבותיהם מושפלים בתבוסה. לוחמינו חשו בושה ולאחר שהובסו הם מעבירים את ימיהם בבטלה ומזהמים את גופם במזונות מתוקים ומשקאות חריפים. זה לא משנה הרבה איפה נעביר את שארית ימינו. אין הם רבים. עוד כמה שעות, עוד כמה כמה חורפים ואף אחד מהילדים של השבטים הגדולים אשר אהבו פעם את האדמה הזאת, או שנודדים עכשיו ביערות בקבוצות קטנות, לא ישאר להתאבל על העם שהיה פעם חזק ובעל תקוות כמו העם שלך. אבל למה שאתאבל על גורל עמי. שבטים מורכבים מאנשים, לא יותר מזה. אנשים באים והולכים כמו גלי הים. אפילו האדם הלבן שאלוהיו הולך ומדבר עמו כחבר אל רעהו לא יכול להימלט מן הגורל המשותף. אולי אנחנו אחים בסופו של דבר. עוד נראה. יש משהו שאנו יודעים - בבוא היום, אולי, יגלה זאת האדם הלבן - אלוהינו הוא אותו האלוהים. אתם אולי חושבים עכשיו שהוא שלכם, כמו שאתם רוצים שאדמתנו תהיה שלכם, אבל זה בלתי אפשרי, כי הוא אלוהיי האדם וחמלתו שווה לאדומי וללבני העור כאחד. האדמה הזאת יקרה לו. פגיעה באדמה מבזה אותו. הגורל הזה הוא מסתורין עבורנו, אנו לא מבינים, כשהבאפלו כולם נשחטים, הסוסים הפראיים מבויתים, פינות היער הנעלמות כבידות מריח ההמון ובנוף הגבעות הדשנות - פצע מחוטיי הטייל המזמזמים. איפה החורש? נעלם. איפה הנשר? נעלם. ומה זה לומר שלום לפוני המהיר ולציד? סוף החיים ותחילתה של ההישרדות. אז נשקול את הצעתך לקנות את אדמתנו. אם נסכים זה יהיה כדי לוודא שנקבל את השמורה שהבטחת. שם, אולי, נוכל לחיות את שארית חיינו כרצוננו. ואחרי שיעלם אחרון אדומי העור מעל פני האדמה וזכרונו יהיה רק כצל ענן השט מעל הערבה, החופים והיערות האלה עדיין יאצרו בחובם את הרוח של בני עמי. משום שהם אוהבים את האדמה הזאת כמו תינוק בן יום האוהב את פעימות ליבה של אמו. אז אם נמכור לך את האדמה אהוב אותה כפי שאנחנו אהבנו אותה. דאג לה כפי שאנחנו דאגנו לה. החזק במחשבתך את הזיכרון של האדמה כמו שהייתה כשלקחת אותה. ובכל הכוח שלך, עם כל השכל שלך, עם כל הלב שלך, שמר אותה לילדך ואהוב אותה... כמו שאלוהים אוהב את כולנו. יש משהו שאנו יודעים, אלוהינו הוא אותו האלוהים. האדמה הזאת יקרה לו. אפילו האדם הלבן אינו יכול להמלט מהגורל המשותף. אולי אנחנו אחים בסופו של דבר. עוד נראה.
هذا ما نعلمه، الأرض ليست من ملك الإنسان، الإنسان يتبع الأرض، هذا ما نعلمه. كل الأشياء متصلة مثلما يربط الدم العائلة. لم ينسج الإنسان شبكة الحياة وإنما هو نسيج واحد داخلها. ما يعمله للشبكة يعمله لنفسه. سوف ندرس إقتراحك بالإنتقال الى المحمية التي حضرتها لأبناء شعبي. سوف نعيش منفصلين بسلام. وليس بالأمر المهم أين نقضي بقية عمرنا. رأى أولادنا أجدادهم يهانون في الهزيمة، شعر مقاتلونا بالخزي وبعد أن هُزموا فإنهم يقضون حياتهم بالبطالة ويلوّثون أجسادهم بالأطعمة الحلوة والمشروبات الروحية. لا يهم الأمر أين سنقضي بقية أيامنا. لأنها ليست كثيرة. بعد عدة ساعات، بعد عدة فصول شتاء ولن يبقى من يحزن على الشعب الذي كان قويا وذو آمال مثل شعبك، من أبناء القبائل الكبيرة التي أحبّت مرة هذه الأرض، أو التي تتنقل الآن في الغابات بمجموعات صغيرة. القبائل مكونة من الناس، ليس أكثر من ذلك. والناس يأتون ويذهبون مثل موج البحر. حتى الإنسان الأبيض الذي يذهب معه إلهه ويتحدث معه كصديق إلى صديق، لن يتمكن من الهرب من المصير المشترك. ربما نحن أشقاء في نهاية الأمر. سوف نرى. هنالك شيء نعلمه، قد يكتشفه الإنسان الأبيض مع مرور الزمن، إلهنا هو نفس الإله. أنتم ربما تعتقدون الآن أنه لكم، مثلما تريدون أن تكون أرضنا لكم، لكن هذا مستحيل، لأن إله الإنسان وشفقته متساوية لحمر البشرة وبيضها. هذه الأرض ثمينة بالنسبة له. والإعتداء عليها يسبب له الخزي والعار. هذا القدر خفي بالنسبة لنا، لأننا لا نفهم، عندما ذبح الجاموس كله، وتم ترويض الخيول البرية، وإختفت زوايا الغابة بسبب رائحة جماهير الناس وظهر جرح في منظر التلال المسمدة بسبب الأسلاك الشائكة المزمزمة. أين الغابة؟ إختفت. أين النسر؟ إختفى. وما القيمة من طرح السلام على حصان بوني سريع وما قيمة الصيد؟ إنها نهاية الحياة وبدء صراع البقاء. سوف نتمعّن في طلبك بشراء أرضنا. إذا وافقنا سيكون هذا كي نضمن الحصول على المحمية التي وعدت بها. هنالك ربما، يمكننا أن نعيش بقية حياتنا حسب رغبتنا. وبعد أن يختفي آخر أحمر البشرة عن وجه البسيطة وتبقى ذكراه فقط مثل ظل غمامة تبحر فوق السهول، سوف تواصل هذه الشواطئ والغابات احتضان أرواح أبناء شعبي، لأنهم يحبون هذه الأرض مثلما يحب الطفل المولود حديثا دقات قلب أمه. لذلك إذا بعنا لك الأرض أحبها كما أحببناها. ارعاها كما رعيناها. حافظ في تفكيرك على ذكرى الأرض كما كانت عندما سلبتها. وبكل قوتك، بكل عقلك، بكل قلبك، حافظ عليها لأولادك ,احبها ... مثلما يحبنا الله كلنا. هنالك شيء نعرفه، إلهنا هو نفس الإله. هذه الأرض غالية علينا. حتى الإنسان الأبيض لا يستطيع الهرب من المصير المشترك. ربما نحن أخوة في نهاية الأمر، سوف نرى.
road

31 לדצבר 08. הקדמה. / עמנואל זיטנר

בימים אלו ביקשו ממני לכתוב הקדמה לנאום של הצ'יף סיאטל. צחוק הגורל, מקריות? דווקא בימים האלו ששוב עם ״נאור״ מנסה לחסל עם ״פרימיטיבי״... היום אפשר לקרוא את הנאום הישן ולראות איך הנבואות של ה״איש הפרימיטיבי״ התגשמו. למה לא לומדים מהעבר? נכון שיותר נוח להתגעגע לעבר במקום ללמוד ממנו, אך לא תמיד האפשרות הכי נוחה היא גם האפשרות הכי יעילה, מועילה ונכונה. במאות או אלפי שנים האחרונות האנושות הורסת את כדור הארץ ואת כל יתר היצורים הנחותים ממנה - אך זאת אשליה, אין יצורים נחותים או חשובים יותר מהאדם. האדם שווה בערכו לכל יצור חי אחר. את זה הצ׳יף ה״פרימיטיבי״ ידע מניסיונו האישי והאיש הלבן הבדלני לא רק שלא ידע את העובדה הפשוטה הזאת, הוא חשב שהוא יצור עליון. האיש הלבן לא היה כל כך בטוח שהאינדיאני המסכן והפרימיטיבי הוא בן אדם. כמו הכושי שנחשב לתת אדם למשך תקופה לא כל כך קצרה עד ש״גילו״ שהם בני אדם. בתור איש לבן אני מתבייש מההתנהגות של האיש הלבן מאז וגם מלפני ועד היום. בתור בן אדם אני מתבייש מהבדלנות של האנושות. בתור ישראלי אני מתבייש מההתנהגות של מדינת ישראל כלפי המדינות והעמים השכנים. בתור ישראלי שיודע שאת רוב הצעות השלום אנו דחינו ולא הם, אני מתבייש מזה שבבתי הספר מלמדים את ילדינו בדיוק את ההיפך. בתור אופטימיסט ובן אדם, בן האדמה, שתר אחרי ידע ללא הרף, אני חייב להאמין שהמצב ישתנה. אני חושב שהנאום הישן עדיין אקטואלי וימשיך להיות אקטואלי כל עוד האנשים לא יבינו שהם חלק מהטבע ושהטבע זה לא משהו שעומד לרשותנו על מנת להרוס. אין שפע בעולם, אך יש שפע של אשליות. תקשיבו למילים של האיש הפרימיטיבי הזקן, כי יש סיכוי, מעל הסביר, שהוא יותר חכם מאתנו.
a Raven
a Raven

مقدمة. 31 كانون الأول 08. / عمنوئيل زيتنر

في هذه الأيام طلبوا مني كتابة مقدمة لكلام تشيف سياتل. سخرية القدر، هل هذه صدفة؟ ففي هذه الفترة بالذات يحاول شعب "متنوّر" القضاء على شعب "بدائي"... اليوم نستطيع أن نقرأ الخطاب القديم وان نرى كيف تحققت نبؤات «الانسان البدائي». لماذا لا نتعلم من الماضي ؟ صحيح أن الحنين إلى الماضي أسهل من التعلم منه. لكن الخيار الأكثر راحةً، ليس دائماً هو الخيار الأكثر فعالية، فائدة وصواب. عبر مئات وآلاف السنوات الأخيرة تدمر البشرية الكرة الأرضية وسائر الكائنات الأدنى منها – لكن هذا وَهم، ليس هنالك مخلوقات أدنى أو أرقى من الانسان. الإنسان متساو بقيمته بكل كائن آخر. لقد أدرك التشيف «البدائي» ذلك من تجربته الشخصية أما الانسان الأبيض الإنفصالي لم يكتفي بأنه لم يعرف هذه الحقيقة البسيطة، بل واعتقد بأنه مخلوق أسمى. لم يكن الانسان الأبيض واثقاً بأن الهندي الأحمر التعيس والبدائي انسان. مثل الزنجي الذي اعتبره خلال فترة طويلة «لا انسان» حتى «اكتشفوا» بأنهم من البشر. كإنسان أبيض، إني اختزي من تصرفات الإنسان الأبيض منذ تلك الفترة وبل من قبلها وحتى اليوم. كإنسان إني أختزي من إنعزالية البشرية. كإسرائيلي إني أختزي من تصرفات دولة إسرائيل تجاه الدول والشعوب المجاورة. كإسرائيلي يعلم اننا رفضنا معظم إقتراحات السلام. أختزي من مدارسنا التي تعلم أولادنا العكس. كمتفائل وكإنسان، ابن الأرض الذي يبحث عن العلم دون توقف واجب علي ان أتأمل بأن الوضع سيتغير. إني أعتقد ان الخطاب القديم ما زال واقعيا وسيبقى كذلك طالما عجز البشر عن فهم كونهم جزء من الطبيعة وأن الطبيعة ليست من أملاكنا لكي ندمرها. ليس هنالك ثراء في العالم ولكن هنالك فيض من الأوهام. انصتوا لكلام هذا الإنسان البدائي العجوز، هنالك إحتمال، أكثر من منطقي، بأنه أكثر حكمةً منا
---
עורכים: יוסף למפל ואדם ססלר
ניתן לחזור אלינו במייל adam@channel.org.il
תרגום לעברית: יוסף למפל ואדם ססלר
תרגום לערבית: מוסא מזאריב
צילום: ענת ברזילי - יפו, דצמבר 2008
הקדמה: עמנואל זיטנר
תרגום ההקדמה לערבית: אסעד זועבי
עיצוב ותכנות: אדם ססלר
تحرير: يوسف لمبل، ادم سسلر
ترجمة للعبرية: يوسف لمبل، ادم سسلر
ترجمة للعربية: موسا مزاريب
تصوير: عنت برزيلي، يافا، كانون الاول
مقدمة: عمنوئيل زيتنر
ترجمة المقدمة للعربية: اسعد زعبي
تصميم: ادم سسلر
back to top